De enige illegaal van het eiland

.

.

klein-onder-de-hemelkoepel-kl-frm

.

.

Zwart en wijd is de hemel. De zee heeft zich in de verte teruggetrokken. Een menigte aan sterren bevolkt de donkere koepel boven mijn hoofd. Er onder branden diverse vuren op het strand. Aan één ervan zit ik. Nergens voel ik me zo klein als onder de sterrenhemel op het gigantische strand van dit eiland, Schiermonnikoog. Naast me zit Luit Balk. Luit is de enige illegaal van Schiermonnikoog aller tijden en eigenaar van Paviljoen Paal 3. Een man met echte zwerverstatus, ondertekend door de koningin.

„Hoe is het met je schuurhuisje? Woon je er nog? Ik zag dat het helemaal begroeid was met springbalsemienen. Je kon er niet meer door.“ Ik kijk naar zijn smalle gezicht, oranje in het licht van het vuur.
„Nee, ik woon daar niet meer. Ik ben er uit gezet. Ik mocht er niet wonen. Maar ik heb het toch zes jaar gedaan!” Zijn bruine ogen fonkelen vrolijk. Hij vertelt dat hij een brief kreeg van de gemeente.
„We hebben nu ook een loket in het gemeentehuis. Met een raampje ervoor.“ zegt hij. Ik lach „O? En daarachter zit een eilander?“ Luit knikt. „Ja, je komt hem overal tegen, maar in het gemeentehuis zit er ineens glas tussen.“
Luit komt van het eiland en iedereen kent hem. Hij runde Paal 3 al vele jaren tot het geworden is wat het nu is. Hij woonde een tijd in een woonwagen bij een boerderij, en de laatste jaren in het huisje, een oude schuur die hij ontdekte tussen de bosjes. Hij heeft het opnieuw opgemetseld en maakte het gezellig.
De gemeente was er nu achter gekomen dat hij al lange tijd illegaal op het eiland leeft. „Knap hoor,” grinnikt Luit „dat ze daar eindelijk zijn achter gekomen na dertig jaar.”
„Heb je je spullen mee kunnen nemen of moest je meteen weg,“ vraag ik.
„Ik heb alles laten staan.“
„O ja, je bent natuurlijk een zwerver, dan maakt dat niet uit.“
“Kijk!” zegt hij. “Nou zakt de stoel bovenop in elkaar!” Net te laat draai ik mijn hoofd om naar de vlammen die een grote stapel balken verteren en de stoel. Iemand gooit een tafeltje op het vuur, gevlochten rotan. “Zonde..” mompelt Luit. Dan vertelt hij verder over de gemeente. Ze willen dat hij een huis koopt, want anders kunnen ze hem niet registreren. „Anders zullen we u moeten verwijderen, mijnheer Balk!” dreigde de ambtenaar.
„Verwijder mij dan maar,“ had hij laconiek gezegd.
„O, eh…. Nee mijnheer Balk, dat kan niet, want u bent economisch gebonden aan dit eiland.“ had de ambtenaar radeloos geantwoord.
„Ik ga geen huis kopen alleen omdat jullie registratie dan klopt.“ zei Luit eigenwijs “Dat zou ik graag even rustig laten betijen. Kan dat?”

En zo liep Luit weer rustig de deur uit. Nu woont hij in een woonwagen onder de duinen. Het seizoen is bijna afgelopen. Deze week wordt het paviljoen afgebroken, eerst de gele houten panelen, dan de palen die eronder staan, diep in het bewegende zand verankerd. De winter komt er aan, de toeristen zullen weer verdwijnen. In de lente komen ze weer, net als de zee zich in golven op het strand werpt en zich daarna weer terug trekt.
Luit, een eigenwijze man met humor, de enige illegaal die Schiermonnikoog ooit kende, hij blijft op het eiland. Ondanks dat hij een zwerver is en zich een zwerver voelt, het eiland houdt hem vast, het paviljoen houdt hem vast.

Ach, de hemel boven ons hoofd is overal dezelfde, of je een zwerver bent of niet. Zo is het toch.

(Aardig om te weten: Officiële zwervers hòeven geen belasting te betalen.)

..

VOETNOOT
Het laatste boek van de plank, van Luit Balk

steppenwolf-voetnoot-luit

Het boek dat ik het meest gelezen heb, is “Steppenwolf“, van Herman Hesse, wel zeker dertig keer. Elk jaar heb ik het weer in handen en is het weer nieuw voor mij. Dat komt doordat ik zelf steeds verander, daardoor zie ik elke keer nieuwe dingen.

.

.

 

Spelen met ruimte

.

.

Hoe ouder je wordt
hoe meer het leven is bepaald
als een gedicht
waarvan het einde al vast ligt
zeggen ze

Ik geloof er niks van

De enige paal die ik zag
was paal 6 vandaag
en dan ook nog
in de verte

Er was een oude man die
op zijn knieën geultjes groef
net zo naakt als ik was hij
en ik werd vrolijk
En danste in mijn blootje

Schuivend zand onder mijn voeten
de lucht is boven me
en rondom de horizon
alles zo vertrouwd

Hoe ouder ik word
hoe meer palen er verdwijnen
tot er alleen maar ruimte is
en dan
laat ik me vallen

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s