Het hek dat altijd dicht was

.

 

Ik zit op mijn grote Gazelle, met een fietskaart van de Achterhoek in mijn hand. Ik ben de route kwijtgeraakt en fiets nu maar gewoon langs de autoweg, die naar Zutphen leidt. Het fietspad gaat over een groot kaal kruispunt en harde wind blaast mijn hele kaart open en hij wappert wild. Ik frummel hem gauw in elkaar, voordat hij uit elkaar scheurt of in de bosjes belandt.
Ik steek over en ga een zijstraat in. Ik fiets nu in de luwte, aan de rechterhand is een bos met loofbomen. Tot mijn verrassing zie ik links naast het pad een groot weiland vol met bruine Barnevelders. Ik ken dat soort kip. Bij ons op de camping zijn ze ook. Je kan er goed mee praten en ik vind ze grappig. “Heeeeeee Kippetjes!” roep ik luid, vol blijde herkenning. De reactie is overweldigend. Alle kippen steken hun kop uit het gras en kijken me aan, tientallen! Helemaal gelukkig fiets ik verder, op weg naar de trein.

Als ik thuis ben moet ik nog aan ze denken. Wat fijn hadden ze het daar, die kippen. En wat een verschil met die scharrelkippen hier verder op!
Een maand geleden fietste ik naar de geitenboer, langs het bekende bord met “Scharreleieren te koop”. Het is een mooi plaatje van een grote tevreden kip op zijn nest. Ik hoor altijd een kakefonie van gekakel als ik erlangs fiets. Het is een groot koor met veel harde kakels. Ik ken dat soort kakel. Het klinkt net zo als ik één van onze kippen betrap bij het zoeken naar een plek om eieren te leggen, tussen de bloemen, of achter een stapel planken. Dan krijg ik luid commentaar, in duidelijk verstaanbaar kips. Het klinkt als “Stomme trut waarom stoor je me!” Maar meestal kakelt ze niet en ontevreden is ze zelden. In tegenstelling tot de kakelende meute bij de buren, scharrelt en krabbelt dit kipje rustig rond en doet waar ze zin in heeft.

Ik fiets langs het bord met “Scharreleieren te koop.” Er is iets. Ik mis het gebruikelijke gekakel en het hek, dat normaal gesproken gesloten is, staat nu open. Dit is mijn kans. Ik aarzel niet en fiets het erf op, klaar om vriendelijk goeiedag te zeggen en belangstellend naar de kippen te informeren. Maar er is niemand. De schuurdeur staat open. Nu kan ik eindelijk kijken hoe het er daarbinnen uit ziet.
Ik zie drie rijen hokken die in twee verdiepingen boven elkaar liggen. De onderste hokken op kniehoogte, de bovenste op borsthoogte. Een hok bestaat uit een staalplaat van ongeveer twee bij vijf. Hoeveel kippen zouden daar geleefd hebben? Ik weet het niet. Maar het lijkt er op dat er weinig te scharrelen valt.
Ik kijk opzij en zie iemand uit de andere schuur komen. Het is een jonge man. Zijn gezicht staat strak en zijn schouders zijn gespannen. Met grote pas komt hij op me af. Ik wijs naar de schuur. “Ik wilde vragen…” begin ik, maar de man heeft zich alweer omgedraaid en trekt de deur resoluut achter zich dicht. Ik stap weer op mijn fiets en rijd het erf af.
Even later vertelt de geitenboer dat de legkippen na een jaar geslacht worden. Dan zijn ze niet meer productief genoeg en dan komen er weer nieuwe. Hij kijkt me een beetje verontschuldigend aan, alsof hij het eigenlijk ook niet leuk vindt en verwacht dat ik commentaar zal geven. Maar dat doe ik niet. Ik knik en draai de dop op mijn fles met verse geitenmelk.

Er zijn vier weken voorbij. Op weg naar de geitenboer zie ik een grote witte vrachtwagen bij de pluimveehouder. Ik houd even op met trappen, om te kijken wat er op staat. “Living animals” zie ik staan, met kleine sierlijke letters. Rond de wagen en op het erf lopen mannen in witte pakken. Ze hebben alle huidskleuren van de wereld behalve de onze. Drie van hen zien me, lachen en zwaaien naar me. Ik lach terug. Ach, ze zijn blij dat ze werk hebben en dat er brood op de plank komt. Blij dat er een olijke vrouw op de fiets langskomt, met groene klompen aan. Geef ze eens ongelijk.

.

Dit verhaal begon met een fietstocht bij Zutphen. Het doel was om te kijken of mijn nieuwe uitdaging lag op Natuurcamping Wientjesvoort Zuid. Ik vind het een leuke plek, maar op dit moment is het niet iets  voor mij. Ik blijf waar ik ben tot ik volledig overtuigd ben van mijn volgende stap. Ik denk dat die eerder kan verwachten van uit een rechtstreekse uitnodiging, dan vanuit tips. Of ik loop er zomaar tegen aan. Zo gaan die dingen. Bij mij, althans.

 

 

Advertenties

5 thoughts on “Het hek dat altijd dicht was

  1. Helaas, hier ook: alle bio-kippen, die zo gezellig rondscharrelden, weg. Zo triest. Voor de kippen, voor de boer. We zijn er allemaal een beetje verdrietig van. Hopelijk lopen er snel weer nieuwe kippetjes!
    Fijn dat je nu weet dat Zutphen niet jouw volgende stap is. Rustig afwachten, het komt vanzelf.

    1. Ja, het komt vanzelf. Maar je moet het wel zien als het zich aandient! Mijn verkenningstocht was ook meer bedoeld om helderheid te krijgen. Juist omdat het het niet was, is het straks makkelijker om te herkennen wat het wèl is.

  2. Blijven waar je bent, tot er ineens een oplossing komt…Dat schreef ik net aan een vriendin, omdat ik mezelf weer eens betrapte op “Ik moet dit probleem nú oplossen, ik moet weten wat de volgende stap is”. En dat het dan vaak veel beter is om maar wat anders te gaan doen, de vraag los te laten. Het antwoord is er, alleen heeft het mij nog niet gevonden.

    1. Zie je iets als een probleem of niet. Soms kan de tijd een probleem oplossen of blijkt het achteraf gezien een voordeel. Je weet het niet. Piekeren heeft mij in elk geval ook nooit wat opgeleverd. Geduld wel.

      Maar ik heb gelukkig geen probleem en ik hoef helemaal niet weg. Ik verken mijn speelveld voor een nieuwe fase, ik verruim mijn blik. Ik ben aan het onderzoeken wat mijn nieuwe uitdaging wordt en na al dat bouwen vind ik het heerlijk om weer meer mensen te ontmoeten en te zien waar het toe leidt.

      Ik kan ook blijven waar ik nu ben. Ze willen me niet graag kwijt. Geen haast dus en het zal zich vanzelf ontvouwen.
      Het kan vast nog wel een tijdje duren, voor ik hier weg ben. Dat dacht ik ook toen ik in Utrecht woonde. Ik had me al mijn afspraken er op afgesteld… En toen kwamen de veranderingen ineens als een springvloed over me heen. Onverdeeld leuk is zo’n aardverschuiving ook niet. Net als geboren worden.

      Maar ja, ik weet niet of jij iets hebt aan dit verhaal van mij. Hoe dan ook, ik hoop dat er zich bij jou ook iets moois zal ontvouwen. Vast!

    2. Wat mij erg goed helpt tegen gepieker, is ochtenddans. Dans zonder muziek en ik laat mijn beweging leiden door mijn ademhaling. Soms doe ik alsof ik speel met de golven van de zee of verbeeld ik een groeiende boom met wortels en waaiende takken. Dat werkt enorm verfrissend. Kan je je er iets bij voorstellen?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s