Over mij

.

Speels in de boom

Huidige verblijfplaats:
Minicamping de Ontginner.

.

“Plannen zijn als sterren voor de zeeman. Ze geven richting.” Maar je weet niet waar je uitkomt. Het kan stormen, er kunnen wekenlange windstiltes zijn. Ik maak mijn plannen en uit het ene komt het volgende voort.

Vijftien jaar woonde en werkte ik in een eeuwenoude catacombe aan een Utrechtse gracht. Eerst samen met mijn man, later alleen. We hadden een rondvaartbedrijfje met antieke schuiten. Mijn man stierf. Ik heb het voortgezet.

Uit respect voor hem, werkte ik jarenlang aan een historische werkplaats om alles wat hij had verzameld een plek te geven. In de loop der tijd merkte ik dat ik het vooral had deed om zijn dood te verwerken en nergens anders om. Toen ik er klaar mee was brak ik een groot deel weer af.
Ik maakte de kelder leeg en licht en liet daarin de robuuste schoonheid zien van het eeuwenoude bouwwerk. Toen was ik ècht klaar. Ik wist, ik ben het niet zelf, die hier nieuw leven in kan blazen. Uiteindelijk verkocht ik mijn huis. In een dag was het gebeurd. Ik liet het achter in goede handen.

Het idee was om naar Roemenië te gaan. Het was mijn verlangen naar eenvoud, natuur en het pure handwerk dat mij trok. Ik kocht een woonwagen in Brabant om alvast wat dingen in orde te maken. Een wagen om er heen te trekken, langs de rivieren, door Oostenrijk en Hongarije. Ik wilde mijn eigen huis meenemen.

Ik onderzocht mijn mogelijkheden. De wagen bleek veel te zwaar om door dieren te laten trekken. Een trekker wilde ik niet. Maar eenvoud bleek ook  in Brabant te vinden. Ik keek rond en deed wat ik nodig vond. Om de camping liggen grote akkers, omringd door droge greppels, waar al het leven zich in heeft teruggetrokken. Vlakbij is “’t Stuk”, een productiebos, maar toch aangenaam. Je komt nooit voor niks op een plek terecht, is mijn overtuiging.  Ik breidde het aantal planten uit, met name op de camping. Ik koos ze om hun eetbaarheid, geneeskracht, schoonheid of bij toeval, en vond iemand die ook groene vingers had. Ik woon hier sinds augustus 2012, voor mij een jaar van ommekeer. Ik ben van deze plek gaan houden. Maar toch weet ik, ik blijf hier niet.

De komst van een aanstekelijke creatieveling bracht beweging. Hij kwam langs op de bakfiets. We hadden een levendige avond vol muziek en poëzie, en toen hij ging slapen bouwde hij een huif over zijn kar. Dat zette mij aan het denken. Waarom zou ik niet een kleinere wagen bouwen, veel kleiner nog dan deze. Koel in de zomer, warm in de winter. Een cocon. Ik zou coconbewoner worden. Ik gebruik weinig energie, maar het kan nóg minder. En wat ik niet aan energie gebruik, hoef ik ook niet bij elkaar te sprokkelen. Wat ik wél doe, kan ik steeds meer aandacht geven. Hoe bouw ik iets wat klein en toch comfortabel is en mooi en fijn om te zijn? Ik pakte een dik boek van de plank. Dat lag daar al een tijdje. Een leeg boek was het. Ik kocht het om reistekeningen in te maken. Het moment van aanvang was gekomen. Het boek werd gevuld met bouwtekeningen. Ambachtelijkheid en eenvoud bleek heel dichtbij te zijn. Het was er, hier in Brabant en het zat in mijn eigen vingers, in mijn eigen verbeeldingskracht. Ik bouwde mijn eigen huis.

Het is nu bijna klaar en ik woon er al. Het is een fijn huisje. Ik zie mijn huis op wielen als mijn meesterstuk. Ik heb alles kunnen gebruiken wat ik heb geleerd. Het is nog mooier geworden dan ik had durven denken.

Het plan was om mijn wagen te laten trekken door paarden. Maar dat wordt het voorlopig niet. Ik zie het niet zitten, te reizen in mijn eentje in zo’n hectische wereld. Laat staan met twee paarden er nog bij. Ik zou me straks allereerst kunnen làten trekken, naar de plek waar mijn nieuwe uitdaging ligt. Waar zal dat zijn? Wat zal het worden? Ik kan me op veel manieren inzetten, op uiteenlopende plekken. Ik leef met open oor en ogen en met een warm hart. Dat, en alles wat daaruit voortvloeit, is voor mij het belangrijkste.

Kome wat komt. Misschien laat ik me wel verrassen.

.

Vraag aan jou,

Weet je een nieuwe plek voor mij en mijn woonwagen? Voorlopig leid ik een semi-nomadisch bestaan. Ik blijf ergens zolang als het nodig is. Ik houd van plekken waar creativiteit nodig is of waar je inventief moet zijn.

Ik leer veel van beestjes en plantjes. Ik let graag op eetbare soorten en kijk naar verbanden.

Ik kan bouwen aan iets moois. Ik houd van zingen, zuiver en meerstemmig, maar net zoveel van meeslepende ritmes, slome jazz en eigenzinnige liedjes.

Ik houd van onverwachte ontmoetingen met telkens andere mensen. Behalve dat ik er gewoon van geniet,  krijg ik er goeie ingevingen van, voor schrijf-, teken- en filmwerk. Ik houd van vieze handen en lekker doorwerken in een rustig maar gestadig ritme. Of het nou ijskoud is of heel warm, dat maakt me niet uit. Als mijn voeten maar droog blijven.

Ik wil mijn wagen het liefst meerdere functies geven dan alleen wonen en zie het als een uitdaging om dat compact en efficiënt in te bouwen. Bijvoorbeeld als koek en zopie of mini-solarbioscoopje­ met filosofische naborrel. Hoe klein kan het!

.

blogtek Moeiteloos rollen

.

Hieronder zie je een pentekening die ik maakte van de plek waar ik lange tijd woonde. Aan de gracht liggen de zogenaamde “Werfkelders.” Vroeger gebruikt om van af het water de lading naar binnen te trekken en op te slaan. Nu in gebruik als werkplaats, restaurant, maar ook steeds populairder als woonhuis. Ik tekende. Oude gebouwen, gemaakt door ambachtelijke en bezielde handen, vervolgens langzaam teruggenomen door de onverbiddelijke natuur. Dat heeft me altijd gefascineerd.

.

Alo-tek-Oudegrachtmettreurwilg

1998 Oudegracht, Utrecht. Achter de boogbruggen, daar woonde ik aan de werf, langs het water, onder paardkastanjes en platanen.

.

.

Een pagina uit het plantenboekje dat ik maakte. Ik deed een jaar schrijversvakschool, maar besloot dat tekenen op dat moment belangrijker voor me was. De schrijverij zou zich voorlopig beperken tot mijn lange rij dagboeken. Twee jaarcursussen permacultuur maakten mijn interesse in plantenfamilies wakker.  Voor de houtbewerking en constructies heb ik veel baat bij mijn kennis van botenbouw, mijn vroegere buren en mijn overleden man van wie ik veel leerde.  Ook het jaar dat ik aan het Statenjacht in Utrecht mocht bouwen, een zeventiende eeuw schip leerde me veel. Er zijn nog veel meer dingen te vertellen. Wil je daar meer over weten, dan kun je me ook vinden op LinkIn of facebook. Ik ben tevens te bereiken via mail: tt.alowieke@gmail.com

.

Onbetaalbaar plantenboekje van Alowieke

.

Advertenties

37 thoughts on “Over mij

  1. Ha Alowieke, mooi zoals je schrijft. Moedig wat je doet. Benieuwd waar je een plek vindt. Altijd spannend, heb enige ervaring: zelf heb ik een half jaar midden in en bos in een yurt gewoond, totdat de gemeente mij met een dwangsom uit mijn tent lokte :–). Nu woon ik in een houten huisje in Friesland, en vorige week kreeg ik ineens een stukje paradijs in mijn schoot geworpen, verstopt stukje waar ik zomaar mijn yurt mag zetten. Een pipowagen om mee te trekken staat ook nog op mijn ‘lijstje’. Succes daar! Rob

  2. Nou dat is ook vast een heel verhaal wat jij hebt beleefd! Als ik later op pad ga met mijn wagen dan rijd je maar eens een stukkie met me op. Met of zonder eigen pipowagen. Maar dat kan nog best een poosje duren hoor.

  3. Wat rondstruinend, kom ik jou hier tegen, geboeid lees ik, nog lang niet alles, een eerste indruk en die voelt wel erg goed en bijzonder. Dank je wel!

  4. Hoi Alowieke,

    Het internet brengt me behalve moeite met focussen op wat ik nou écht zoek, ook op hele mooie plekjes waar ik maar al te graag heen verdwaal. Hier bijvoorbeeld!
    Ik ben heel benieuwd geworden naar je plekje, rustig aan zoekend naar de mijne 🙂

  5. Hoi Alowieke,
    Wat leuk je plekje, paradijs terug, graag kom ik eens langs en inspiratie delen, ik heb nu het beheer van een prachtige tuin met tuinhuisje, en ook aan het drogen, spruiten, kweken, op weg naar zelfvoorzienend, en voedseldelend voor iedereen.
    Dank voor je inspiratie!! Gaia

  6. Met veel plezier las ik jouw verhaal in Genoeg. Snel (op mijn eigen tempo) heb ik je blog opgezocht. Wooooh!!!
    Wat ontzettend mooi dat jij zo kunt leven!

    Ooit hoop ik ook deze stap te durven zetten.

    Keep up the good work!

    Groetjes,

    Rianca

  7. Goede morgen Alowieke,
    Wat ben jij geweldig creatief en ondernemend! Kwam zomaar op jouw site terecht en las met plezier en bewondering jouw wederwaardigheden. Als je naar Roemenië gaat, kom me dan eens opzoeken in Hongarije, je bent van harte welkom. Ik zou graag eens met jou van gedacht en wisselen! Ben nu nog in NL maar vertrek eind deze maand naar Hu om e.e.a. uit te zoeken om daar planten te gaan verbouwen en er olie uit te persen etc. te veel om zo hier neer te pennen. Veel succes en wie weet tot horens en/of ziens!

  8. Heel erg veel succes met al je prachtigheid , in schoonheid je dromen waarmaken en je hart volgen! Respect 🙂
    En wat een hele mooie foto!
    Liefs en hartelijks Tanja

  9. Alowieke ik vind het fijn om over je te lezen. Ik heb ook allerlei droom-ideeën. Soms maak ik er zelfs tekeningen met beschrijvingen van. Er zijn erbij waarvan ik weet dat het bij dromen blijft, maar er zijn er ook die misschien werkelijkheid worden. Ik ben bezig, in een richting die nu nog allerlei kanten op kan gaan, afhankelijk van wat er verder in mijn leven gebeurt.
    Wegen lopen soms dood, zoals jij ook ervaren hebt. Maar dat geeft toch weer nieuwe perspectieven.

  10. Fijn dat je graag mijn verhalen leest! Ik hoop dat één van je dromen voeten in aarde vind, het is erg bevredigend om aan te werken, dat geldt vast voor iedereen. Ik heb veel achter me moeten laten om het te doen. Maar een dode weg is het niet voor mij. Er groeit nog van alles door, uit de voetstappen die ik er ooit heb gezet. Dat is ook fijn. Veel plezier en moed gewenst!

  11. Hoi Alowieke,

    Ik lees net over jou een stukje op Facebook, Het kan wel, hoe je kleiner bent gaan wonen. Ik heb je blog gevonden en kan niet meet stoppen met lezen. Wat schrijf jij mooi! Jij laat mij me weer voelen en naar de wereld kijken als toen ik kind was. Het is een beetje thuis komen met jou. Dank je wel. Ik vraag me af hoe je dit allemaal kan doen zonder betaalde baan, je leeft een droom.een beetje ook mijn droom Dit zou ik ergens ook willen…minder spullen..vrijheid..verbonden met de natuur. Ik blijf je volgen..Wie weet… Dank je voor je mooie verhalen!

  12. Hoi Marjolein, bedankt voor je mooie compliment, fijn! Hoe ik dit kan doen? Ooit woonde ik met mijn lief in een huis, uit de erfenis van zijn moeder. Wij hielden veel van elkaar, maar hij stierf. Daarna heb ik ons rondvaartbedrijf voorgezet en veel opgeruimd. Na 10 jaar was dat echt helemaal klaar en ik kon niet anders dan gaan en alles achterlaten. Ik verkocht mijn huis en daarvan leef ik nu en investeer in de toekomst. Het bouwen van de nieuwe wagen en het oppakken van de kunsten zie ik tegelijkertijd als een toekomstige bron van levensonderhoud.
    Ik denk dat het begint met opruimen en doorbreken van oude gewoontes. Op een gegeven moment merk je dat je jezelf vrij hebt gemaakt en wat er dan gebeurt weet niemand. Ik wens jou ook het beste toe! Geen enkele weg is hetzelfde, gelukkig maar.

  13. geachte alowieke . ik ben voorzitter van de republikeinse politieke partij , ik ben de partij aan het herinrichten tot een politieke permacultuur wij zijnop zoek naar lijsttrekkers voor de europese verkiezingen en gemeenteraadverkiezingen,waterschap. wij willen een vriendelijke partij waar je jaren van kan genieten,iedereen die deze bericht leest is geschikt. ja alowieke wij hopen op jouw voorzitter Delano Felter – 0619145717 of mail republieknederland@live.com. wij zitten krap bij kas en moeten de inschrijfgeld nog opbrengen

  14. Hoi Alowieke,
    Wat een mooie creatie!
    Ik kom je bouwwerk graag in het echt bewonderen. En zien hoe le alles hebt gedaan.
    Mag en kan ik een keer langskomen? Heb je voorkeursdagen?

    Groeten,
    Marieke

  15. Beste Alowieke,

    Ik denk dat ik het verhaal vooral mooi vind omdat het echt is. En omdat je je droom (al wist je misschien niet dat het je droom was) volgt. Maar in ieder geval doet wat je hart je in geeft. Wij hebben (net als jij ontdekt) dat je dan mensen en dingen tegenkomt die in lijn liggen met deze droom. Ik zou het leuk vinden om je verhaal te volgen. Lieve Groet Rob

  16. Dag Rob, ik ben blij dat mijn verhalen je raken en dat je er graag meer van leest.

    Het volgen van je droom, daar praten steeds meer mensen over. Ik vraag me dan af, is dat niet een heel rekbaar begrip? Het leven is een kronkelpad. Je kan iets dromen en stappen zetten om er te komen. Dat is spannend. Wat gaat er gebeuren?? Wat er volgt kan totaal anders zijn dan je wat voor ogen had. Een droom kan een uiterlijke vorm zijn, het is dan als het vervoermiddel om ergens te komen. Het kan gebeuren dat je heel ergens anders uit komt en toch precies waar je wilde zijn.

    Zo droomde ik ervan om naar Roemenië te gaan. Vooral omdat ik erg verlangde naar eenvoudige ambachtelijkheid, die ik daar meende te vinden. In praktijk bleek mijn wens veel beter te realiseren als ik vlak om de hoek bleef. Met de kennis die ik me in al die jaren eigen heb gemaakt, begon ik met het ontwerpen en bouwen van mijn eigen mobiele huisje. Gewoon, op een stille camping in Brabant. En niet om ergens te komen. Ik bouw om het bouwen en ik geef me eraan over met volle concentratie.

    Ik denk dat ik niet de enige ben, die aanvankelijk ver zoekt, wat ook dichtbij te vinden is. Niet dat het uitmaakt. Ik vond ook mijn korte uitstap naar Roemenië en het leren van de taal reuze interessant, het hield me scherp in mijn wachttijd. Alles is ergens goed voor.

    Ik weet nog niet welke vorm mijn wensen aannemen als het bouwen klaar is. Ik heb verschillende behoeftes en weet nog niet wat er daadwerkelijk uit gaat rollen.

  17. Hallo Alowieke,
    Wat een prachtverhaal, heerlijk!
    Ik ben zelf (met echtgenoot) begonnen op een ouwe schuit. Fantastische tijd was dat, hele fijne herinneringen.
    Dat gevoel van vrijheid en dicht bij de natuur te staan.
    Dat het officieel verboden was om daar te wonen deerde ons niet, maakte het misschien wel extra leuk, dat vrijbuitergevoel en elkaar bellen en duiken als de waterpolitie in aantocht was.. hahahaha.
    We vielen onder de zigeunerwetgeving, jij ook. Was ook geinig, moest je volgens de regels het melden als je logees had en je mocht maar zoveel schapen. 🙂

    Geniet van je woonwagenleven!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s